PKN
Protestantse Gemeente Witmarsum
 
zo 29 mrt 2020  om 09:30 uur Koepel
Voorganger: S.Elzinga
Eredienst Trijjeris Ien

digitaal gemeente zijn 29 maart 2020
Vandaag is het de vijfde zondag van de 40-dagentijd.
Toevallig of niet. Het is wel bijzonder, dat de corona-crisis juist in de 40-dagentijd valt, althans het begin ervan, want het einde is nog niet in zicht, al zijn de cijfers toch hoopvol.
Soms vragen mensen wel eens waaraan ze het verdiend hebben, wat hen overkomt. Het is nog maar de vraag of mensen het leven, dat hen vaak overkomt, ook verdienen. Je kunt het ook omdraaien en dan kom je dicht bij de naam van deze zondag: Judica me! Het is Latijn en het betekent: Doe mij recht!
Het zijn de eerste woorden van Psalm 43 (Bijbeltekst) in de Latijnse vertaling.
Het is daarom een mooi begin. Berijmd begint hij iets anders:

O God, kom mijn geding beslechten,
verlos mij van wie U versmaadt.
Boosdoeners willen met mij rechten,
die niet aan trouw en waarheid hechten.
Doe mij ontkomen aan hun haat,
o HEER, mijn toeverlaat.

De boosdoeners zijn in deze periode piepkleine virussen, waartegen we nog geen middelen hebben, maar waartegen we alleen ons uiterste best kunnen doen, dat het zich niet verspreidt.
Ik weet niet hoe het u vergaat. Voor mijzelf ben ik niet bang, hoewel ik inmiddels ook tot de risicogroep behoor. Maar hoe gaat het verder en hoe weet ik zeker, dat ik het niet help verspreiden. Waarschijnlijk heeft u nog meer zorgen. Er zijn kwetsbare ouders in onze gemeente, kwetsbare partners, kinderen met zorgen. Juist in deze tijd, dat we niet gewoon onze gang kunnen gaan en bij elkaar kunnen zitten om naar elkaars verhalen te luisteren, is het nodig om het allemaal even te laten rusten.
Dit is zo’n moment.
We kunnen op dit moment niets veranderen.
We leggen het in Gods hand.
En zo is er ruimte om op adem te komen.
Op dit moment worden we niet heen en weer geslingerd tussen angst en vrees.
Ons leven is in Gods hand. En op dit moment hoeven we ook geen maatregelen te nemen. Alsof we gewoon in de kerk zitten: we zijn veilig bij Hem thuis.
Ook alle andere zorgen leggen we in zijn hand.
De nood van mensen, die slachtoffer zijn van allerlei criminaliteit.
De nood van mensen, die in gebieden leven, waar geen goede gezondheidszorg is.
De nood van mensen, die in een kleine ruimte moeten samenleven met mensen, door wie ze bedreigd worden of zich bedreigd voelen.

Psalm 130 is een mooie psalm om te lezen of te zingen, als je ten einde raad in diepe nood zit:
 


Uit diepten van ellende,
roep ik tot U, o HEER.
Gij kunt verlossing zenden,
ik werp voor U mij neer,
O laat uw oor zich neigen
tot mij, tot mijn gebed.
Laat mij gehoor verkrijgen,
red mij, o HERE red!

Ik heb mijn hoop gevestigd
op God de HEER die hoort.
Mijn hart, hoezeer onrustig,
wacht zijn velossend woord.
Nog meer dan in de nachten
wachters het morgenlicht,
blijf ik, o HEER, verwachten
uw lichtend aangezicht.

 
 

Vanmorgen wil ik met u stil staan bij het verhaal over de opstanding van Lazarus.
Ik heb gekeken naar het 40-dagenproject, waarmee de kindernevendienst een begin gemaakt heeft, maar de thematiek vind ik lastig om het in een eenvoudig kinderverhaal om te zetten. Daarom maar weer de bekende Kees:

“Toen nou, waarom mag ik Margreet niet wakker maken?”
 
Kees hangt wat over de tafel.
“Dat heb ik je net al uitgelegd, Kees! Je weet, dat Margreet nog ziek is en dat ze rust nodig heeft. Straks mag je haar wakker maken!”
“Maar dan kan ze niet met mijn brandweerauto spelen. En de trekker moet ook bestuurd worden, want anders krijgen de koeien geen eten.”
Moeder zucht. “Als er geen brand is, kan de brandweerauto even wachten en als er wel brand is, dan moet de boer even helpen met het blussen van de brand”. Over een kwartier mag je Margreet voorzichtig wakker maken.
Na een kwartiertje rent Kees naar boven. Moeder gaat er gauw achteraan. Als Margreet naar beneden komt, trekt ze een vermoeid, maar vrolijk gezicht.
“Wat leuk, om weer even bij jullie te zijn”, zegt ze.

Vanmorgen lezen we over de opstanding van Lazarus. Het is niet alleen maar een wonderverhaal. Johannes vertelt er heel veel in. Johannes 11:1-16

Er was iemand ziek, een zekere Lazarus uit Betanië, het dorp waar Maria en haar zuster Marta woonden - dat was de Maria die Jezus met olie gezalfd heeft en zijn voeten met haar haar heeft afgedroogd; de zieke Lazarus was haar broer. De zusters stuurden iemand naar Jezus met de boodschap: ‘Heer, uw vriend is ziek.’ Toen Jezus dit hoorde zei hij: ‘Deze ziekte loopt niet uit op de dood, maar op de eer van God, zodat de Zoon van God geëerd zal worden. Jezus hield veel van Marta en haar zuster, en van Lazarus. Maar toen hij gehoord had dat Lazarus ziek was, bleef hij toch nog twee dagen waar hij was. Daarna zei hij tegen zijn leerlingen: ‘Laten we teruggaan naar Judea.’ ‘Maar rabbi,’ protesteerden de leerlingen, ‘de Joden willen u stenigen, en nu wilt u daar toch weer naartoe?’ Jezus zei: ‘Telt een dag niet twaalf uren? Wie overdag loopt, struikelt niet, want hij ziet het licht van deze wereld, maar wie ‘s machts loopt, struikelt doordat hij geen licht heeft.’ Nadat hij dat gezegd had zei hij: ‘Onze vriend Lazarus is ingeslapen, ik ga hem wakker maken.’ De leerlingen zeiden: ‘Als hij slaapt, zal hij wel beter worden, Heer.’ Ze dachten dat hij het over slapen had, terwijl Jezus bedoeld dat hij gestorven was. Toen zei hij hun ronduit: ‘Lazarus is gestorven, en om jullie ben ik blij dat ik er niet bij was: nu kunnen jullie tot geloof komen. Laten we dan nu naar hem toe gaan.’ Tomas (dat betekent ‘tweeling’) zei tegen de anderen: ‘Laten ook wij maar gaan, om met hem te sterven.’

Een lied, dat hier mooi bij past is: LB.835
 


Jezus ga ons voor
deze wereld door,
en U volgend op uw schreden
gaan wij moedig met U mede.
Leid ons aan uw hand
naar het vaderland.

Valt de weg ons lang,
zijn wij klein en bang,
sterk ons, Heer, om zonder klagen
achter U ons kruis te dragen.
Waar Gij voor ons trad,
is het rechte pad.

 
overweging
Het Johannes-evangelie vertelt dat Jezus de mensen komt redden. Dat doet hij met hemelse wijsheid. De kracht van die wijsheid wordt geïllustreerd in de genezingsverhalen en, zoals vanmorgen, het opstandingsverhaal van Lazarus.

In deze periode zouden wij wel weten waarvan we gered zouden willen worden.
De coronacrisis hakt er behoorlijk in. Dat de economie een flinke klap krijgt, dat gaan we nog wel merken. Alhoewel de mensen, die nu al de deuren moeten sluiten of hun baan in rook zien opgaan, waarschijnlijk - ondanks de toegezegde steunmaatregelen van de regering - toch de komende maanden met vrees en beven zien aankomen. Om maar te zwijgen over mensen, die geen bezoek meer kunnen brengen aan hun dierbaren, of misschien zelfs geen afscheid kunnen nemen, als ze formeel te ver van de overlede afstaan.
De coronacrisis hakt er behoorlijk in.
 

We zullen er wel overheen komen, ik hoop wij allemaal. Al zal dat voor de een veel zwaarder zijn, dan voor de ander. En het zal wel hier en daar stevige littekens achter laten, deze pandemie.

De evangelist Johannes was daar niet mee bezig, hoewel in die tijd ook veel mensen ziek werden, met de dood tot gevolg. Maar hoe verdrietig en ingrijpend ook, het was onderdeel van het aardse leven.
En allerlei mensen hadden wel een oplossing.
Daar zijn ongetwijfeld offers aan plaatselijke goden bij geweest, maar zeker ook het richten op het geestelijke, met ontkennen van het aardse leven. Ook in die tijd had men behoefte aan een houvast in de duistere tijden.

Johannes wijst op Jezus als het houvast in de duistere tijden. Hij geneest zieken, geeft blinden het gezicht weer en, zoals we vanmorgen gelezen hebben, hij doet doden herleven.
Het is te mooi om waar te zijn.

Inmiddels zijn er heel wat zieken in de afgelopen eeuwen toch gestorven. En onze gestorven geliefden komen we niet meer tegen op de verjaardagen, alleen nog in onze herinnering.
Ja ook bij God. Dat geloven we gelukkig wel, maar dat lijkt een totaal andere wereld, ver bij ons vandaan.

En toch wil Johannes ons daarin een nieuw perspectief geven. Johannes wil ons deelgenoot maken van een nieuwe wereld. Alleen, die nieuwe wereld is niet persé ver van ons vandaan.
Er is meer, dan het aardse leven, waarin mensen blind zijn voor wat ze zouden moeten zien, maar door Jezus weer zien, waar het werkelijk om gaat.
Er is meer, dan het aardse leven, waarin mensen leven alsof ze verlamd zijn, maar door Jezus weer op de been worden gezet.
Er is meer, dan het aarde leven, waarin mensen leven, alsof ze helemaal niet meer bestaan, alsof niemand naar ze omziet. Door Jezus worden ze weer tot leven gewekt. Ze kunnen weer meedoen.
Voor al deze mensen, en nog voor veel meer mensen, is Jezus naar deze wereld gekomen.

Hij kwam van een andere wereld, de wereld van God, om iedereen, die daarvoor open staat, te brengen in de wereld van God. Dat is troostvol, voor al die mensen, voor wie het leven hier niet meer mogelijk is.
Maar het is ook troostvol, voor al die mensen, die midden in het aardse leven, geen perspectief meer zien: Jezus brengt ons in de wereld van God.

Als wij ervoor open staan, als wij ons met Jezus willen verbinden, dan verbindt hij ons met God en leven we in een nieuw licht. Met onze voeten in de aardse klei, maar met ons hart en ons hoofd in de hemel, nu al.

Wat Johannes ons vooral wil vertellen, is, dat we ons niet moeten blind staren op de wereld waarin wij leven.
Niets is wat het lijkt.
In het begin wordt er gespeeld met de woorden ziek zijn, slapen en gestorven zijn. Jezus zegt, dat Lazarus slaapt. Maar als de leerlingen dat letterlijk nemen, dan blijkt Jezus toch te bedoelen, dat hij gestorven is. Maar daar gaat het dan ook weer niet om. De leerlingen kunnen tot geloof komen. En aan het begin hebben we gelezen, dat het om de eer van God gaat. En natuurlijk om de eer van de Zoon van God.

Het moge een oproep zijn om het oog op Gods wereld te houden, ook in deze bizarre tijden, waarin we de hoogtepunten van onze wereldse welvaart en vrijheid konden vieren, tot zo’n onzichtbare virus ons leven op z’n kop zette.
Wat onze zorgen over het klimaat, de overmaat aan stikstof en het gebrek aan insecten niet kon bewerkstelligen, kan dit kleine virus wel. De kathedralen van onze welvaart worden stil gezet. De mobiliteit, die ons zo ongeveer alomtegenwoordig maakt, blijkt toch niet meer zo heilig als we dachten. De lucht wordt schoner en we er blijken toch meer vogels te zijn, dan we eerst hoorden.

En nu blijkt pas echt wat onze vitale beroepen zijn.
Het gaat niet meer om onze bankrekeningen, onze verre vakanties of andere vormen, waarin wij kunnen laten zien dat wijzelf de middelen in handen hebben om te bepalen hoe ons leven eruit ziet.
Het gaat er niet om, dat wijzelf God zijn in onze zelf-gekochte of zelf-gemaakte koninkrijken.
Het gaat erom, dat wij God de eer geven, zegt Jezus in het Johannes-evangelie.
Het gaat er om, dat wij God weer de plek geven in ons leven, die Hij behoort te hebben en dat wij onze plek weer kennen en innemen.
Niet wij zijn God.
Wij zijn samen zijn schepsels, samen met de dieren en de planten.

En God is degene, die ons mensen bij elkaar brengt. Hij leert ons zorgen voor elkaar. Hij leert ons een deel van wat wij verworven hebben te bestemmen voor wie niet voor zichzelf kan zorgen. Hij heeft ons de schepping in handen gegeven om voor te zorgen.
Daar is Hij God voor.
Daar zijn wij schepsels voor.

En wij moeten weer Hem de eer geven.
Niet wij zijn God. Niet wij kunnen op aarde met de schepping doen wat we willen, maar Hij is God. En wij zijn zijn schepsels. Zo komen wij tot leven in een nieuwe wereld. Het oude gaat voorbij. Het oude gaat aan zichzelf ten onder, maar de nieuwe wereld, de wereld van God houdt stand.

Dat wij God de eer geven, dat wij God weer God laten zijn in ons leven, wil niet zeggen, dat we achterover gaan leunen en aan Hem onze wensen voor een prettig leven doorgeven. Het betekent, dat we zijn opdracht in ons leven aanvaarden, dat we doen wat Hij van ons vraagt, dat we zijn handen en voeten zijn, zijn beeld en gelijkenis hier op aarde.
Die nieuwe wereld is er niet alleen voor mensen, die gestorven zijn. Zij leven met God.
Die nieuwe wereld is er ook voor mensen, die nu opstaan om met elkaar en voor elkaar te leven. Ook zij, ook wij leven met God, als we willen meedoen.
Iedereen, die met God wil leven is welkom.

Alleen,    dat is gaat niet vanzelf.
Het is wel genade,     maar we worden er niet met onze haren bijgesleept.
Lazarus werd geroepen.    Maar hij moest zelf naar buiten komen.

Als we God de eer willen geven, dan kunnen we geen god meer zijn in onze eigen koninkrijkjes. Dan raken we heel wat kwijt.
Maar we krijgen er een nieuwe wereld voor terug; een wereld, waarin wij samen weer tot leven komen, omdat we God de eer geven.
Het kan zijn, dat de crisissituatie ons daarbij helpt.
Het zou fijn zijn, als we er met elkaar iets van zouden leren.

Een prachtig lied is LB.845
De melodie is niet moeilijk, en de tekst is heel mooi. In elk couplet zit wel iets, dat we herkennen:
 
Tijd van vloek en tijd van zegen
tijd van droogte tijd van regen
dag van oogsten tijd van nood
tijd van stenen tijd van brood.
Tijd van liefde nacht van waken
uur der waarheid dag der dagen
toekomst die gekomen is
woord dat vol van stilte is.

Tijd van troosten tijd van tranen
tijd van mooi zijn tijd van schamen
tijd van jagen nu of nooit
tijd van hopen dat nog ooit.
Tijd van zwijgen zin vergeten
nergens blijven niemand weten
tijd van kruipen angst en spijt
zee van tijd en eenzaamheid.

Wie aan dit bestaanverloren
nieuw begin heeft afgezworen
wie het noudt bij wat hij heeft
sterven zal hij ongeleefd.
 
Tijd van leven om met velen
brood en ademtocht te delen -
wie niet geeft om zelfbehoud,
leven vindt hij honderdvoud.


 
En zo komen we weer aan het einde.
Onze zorgen zijn misschien niet weg, maar we leggen ze in Gods handen en zo delen we onze zorgen met elkaar.
Onze harten zijn bij mensen, die ziek zijn, bij mensen, die in angst leven voor besmetting met het coronavirus. Maar onze harten zijn ook bij mensen, die hard werken om iedereen te verzorgen, op welke manier ook.
Onze harten zijn bij mensen, van wie de behandeling is uitgesteld.
Onze harten zijn bij mensen, naar wie niet voldoende wordt omgekeken, zoals daklozen en mensen, die in vluchtelingenkampen of krottenwijken wonen.

En we mogen erop vertrouwen, dat ook wijzelf in Gods handen zijn, ook in het leven hier op aarde. Dat geeft ons kracht.

Een mooi filmpje als zegen kunt u vinden op:

https://www.youtube.com/watch?v=KOXigCqgdqg

 

terug
 
 

Eredienst Trijjeris Ien
datum en tijdstip 09-04-2020 om 14:30 uur Aylvastate
Aylva State Kerkdienst is digitaalmeer details

Eredienst Trijjeris Ien
datum en tijdstip 09-04-2020 om 19:30 uur Hoekstien
Kerkdienst is digitaalmeer details

Eredienst Trijjeris Ien
datum en tijdstip 10-04-2020 om 10:30 uur koepel
Koepel Kerkdienst is digitaalmeer details

 
Klokken liede as treast foar de mienskip

It binne ûnrêstige tiden, we wolle as tsjerke treast jaan. Minsken kinne net komme, dus komme we nei de minsken. We liede de klokken op 18, 25 maart en 1 april as stipe foar iensume minsken, mar ek foar de soarchferlieners, dus foar de mienskip. We wolle sjen litte dat we achter de minsken steane en ek treast jaan."
 
Paasontbijt

HELAAS, HET PAASONBIJT GAAT NIET DOOR meer
 
Paasproject kindernevendienst

 Volg het vervolg van de kindernevendienst door te klikken op het menu “kindernevendienst verhalen in een bijzondere tijd  meer
 
Spaardoosje

De spaardoosjes voor het 40dagentijdsproject worden, i.v.m. de uitbraak van het coronavirus, niet opgehaald!

De ZWO-commissie vraagt of u uw opgespaarde bijdrage over wilt maken op de rekening van de ZWO-commissie Witmarsum-Pingjum-Zurich: NL91 RABO 0119 3057 98, (inzake ZWO). We rekenen op uw begrip hiervoor en u wordt alvast bedankt voor uw bijdrage.
  meer
 
40 dagentijd

meer
 
 
 
  Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.